وقتی که دیگر چاره ای نداری و هیچ واکنش عاطفی و احساسی نمی تواند از حجم درد و ناتوانی ات کم کند، دیگر فریاد سلاح نیست، دیگر گریه امان دار نیست، آنگاه که ترس و غم و اندوه راه بجایی برای حجم اندوه و نگاره های حک شده در خاطره هایت را ندارد، رهایشان می کنی، انرژیت را هدر نمی دهی نگاه میداری برای روز مبادا، انرژی را نگاه میداری برای روزها و لحظات درد که بیش از آن له نشوی، انسانیت به احساس است پس برای تنزل به کمتر از حیوانیت چرا که حیوانها نیز پر از احساسات هستند. 577...