572

میگوید بازی با بچه ها دوست ندارد،که کودک درون اش فوت کرده! با بچه ها به او خوش نمیگذرد. وقتی سن آدم بالا میرود کارهای عجیبی انجام میدهد مثلا سعی میکند رفتاری در خور شخصیت و سن و سال اش انجام دهد یا در نگاه دیگران موقر و متین جلوه کند و خیلی چیزهای دیگر. تابحال کودکی را بدون رویا و آرزو دیده اید؟به آدم بزرگها نگاه کنید. انگار وقتی کودکیم همانطور که دنیا بزرگتر به نظر میاید، انگار راه برای هر کاری باز است، انگار تواناتر هستیم تا به هر چیز که میخواهیم برسیم امید در دل ما بسیار قوی ست اما چرا وقتی بزرگتر میشویم بجای آنکه دنیای ماو آرزوهای ما بزرگتر شود کوچکتر میشود؟! انگار با افزایش سن ما آدمها جسارت ما کاهش میابد.دنیای ما کوچکتر میشود،آرزوهای آب میرود و خلاصه میشود درکار و پول و خانه بهتر و امکانات بیشتر خلاصه میشود.

اجازه ندهید بالا رفتن سن شما دستتان را از پاک ترین دنیای موجود کوتاه کند.دنیای بچه ها تنها دنیایی است که در آن کینه ها اندازه دقیقه هاست. با بچه ها قاطی شوید، قاطی خنده های بی غل و غش شان، شادی های ناب شان، قاطی بازی هایشان، رویاهایشان. با بچه ها بازی کنید با تمام خستگی هایتان، قاطی رویاهای آنها شوید و لذت ببرید از دنیای زیبایشان. اشکالی ندارد با آنها بازی کنید نه مثل خودتان،مثل یک آدم بزرگ، شبیه کودکتان باشید با خنده های واقعی و از ته دل.به کودک درونتان اجازه دهید گاهی زندگی را کنترل کند شاید نه در محل کار اما در خانه چرا، پیش خانواده کسی از شیطنت شما متعجب نمیشود، از خنده های از ته دلتان، از شیطنت هایتان. اگر به پسر کوچک درونت بها ندهی دلخور میشود، قهر میکند، میرود یک گوشه تاریک پشت میکند و مینشیند.بعد شادی وجودت گم میشود، دیگر برای خیلی چیزها ذوق نمیکنی، پیر شدن مادرت را نمیبینی، شکستن پدرت را بعد درد می آید و می ماند آنوقت همه چیز میشود دو،دوتا چهارتا، میشود سود و زیان.آن وقت دنیا رنگ اش را از دست میدهد میشود خاکستری و سیاه.

پ ن: این پست مخاطب خاص دارد.

577...